50-YAŞAMAK İSTİYORUM, ANNE!! |
<<<Ana Sayafaya Dön 29 Ocak 2006 |
| Uzaklardan gelen telefonun ucundaydı; arkadaşımın sesi. ”Vatan Gazetesinde; Kime Ne Yaptım Anne? Başlıklı yazıyı okumamı öneriyordu. Okurken yazıyı kalbim ağrıdı, canım arkadaşımın sesindeki titrekliği algılayabiliyordum. Acımasız hayatta, çıkara dayalı arkadaşlıklarda böylesine duyarlı can dostum var diye bir daha mutlu oldum!
Kime Ne Yaptım Anne? Adlı yazıda anlatılan her an her birimizin başına gelebilecek bir haberdi. SSPE hastası çocukların düştükleri durumun içler acısıydı.
Dünya sağlık Örgütünün 1998 de aşı dozunu birden ikiye çıkarması ile o dönemlerde gereksiz çok şeye para harcayan biz halkın ve sağlık bakanlığının mali krizden dolayı gücü yetmediği için, bu aşıyı ithal edememesi ve tek doz aşı vurulmaya devam edilmesinin sonucunda; nice masum yavrulara kıyılan bir dram; aileleri ve çocukları paramparça etmiştir.
Eksik aşı ile bilimsel adı: Subakut Sklerezon Panensefalit (SSPE) olan ölümcül hastalığa yol açan bu hastalık; Beyne yerleşen kızamık virüsünü on yıl sonra azar azar, çisil çisil cana girerek “Aşı Kazazede” çocukları alarak ölüme yaklaştırıyor! Ve bu hastalığın tedavisi yok! Tek teselli gibi görünen çocukların acıyı hissetmemeleri..
İlk başlarda konuşabilen, ağlayabilen, gülebilen çocuklar bir mum gibi anne ve babalarının önünde eriyor. Tüketiyor hem aileleri hem de çocukları..
Ülkemizde 2 bine yakın bu hastalıkla pençeleşen çocuklardan ne yazık ki sadece 10 na rastlanmış. Ne acıdır ki, bu hastalıkta bulunan sayısızca çocuk, Doğu Anadolu Ve Güney Anadolu da ki; Diyarbakır, Batman illerinde olduğu sanılıyor ve belirlenemiyor. Sadece sesini duyurmaya çalışan 10 aile ise çaresiz perişan..
Kullanılan bayat bu aşı ise, anne ve babaların dışında kimseleri ilgilendirmez halde.. Ülkemizde bu hastalık var. Ve buna benzer diğer bulaşıcı hastalıklarında önüne geçilmiyor. Son zamanlardaki kuş gribinin ülkemizde yaygınlaşması da yine sorumsuzluğun, sağlık güvencemizin olmadığı yaşamın elinde; Allah a emanet yaşadığımızı göstermiyor mu?
Alt tarafı 8YTL maliyeti olan bu aşıyı temin etmemek; tek kelime çocuklarımızın önemsenmediği bir Ülke yarınında olduğunu sergiliyor!
Aslında benim de diğer okuyucular gibi yüreğim buruk; bir şey yapamamanın sancısındayım. Yazıp, çizmeden, laf kalabalığı yapmadan, manşetlere konu olmadan neler yapabiliriz onlar düşünülmeli!! Bu hastalıkta belirlenen 10 çocuk dan sonra, bizlerinde çocuğu olabilir. O nedenle herkesin kendisini hasta olan çocuk yakınlarının yerine koyması sonucunda; bu toplumsal acı ile yardımlaşma, destek olma veya ilgili kurumların bu çocuklara gereken önemi göstermeleri sağlanabilir.
Çaresiz anne-babalar kendilerince ses duyurmaya çabalıyor ve SSPE adlı derneği kurarak yardım bekliyorlar. Üzücü olan tabloda ise;sanki böyle bir hastalık; Türkiye de yokmuş gibi umursuz,önemsenmez halde; anne ve babalar bu durumda daha çok üzülüyor!!
Bu ilgisizlik ne diye?
.... Bu vurdum duymazlığın sonucunda, sayısızca çocukların yaşama veda etmelerimi gerekiyor? Böyle bir acıyı yakınımızın, çocuğumuzun yaşaması ve onun sonucunda mı, sağlık tedbirlerini almak gerekiyor? Duyarlı insanlar olarak bize düşen görev: SSPE adlı derneğe az da olsa küçük birimle, dost sevgisi ile destekte bulunmamızdır.. Paylaşmak; sorunları, sıkıntıları. Yardımlaşmak; acılara destek olmak insanlığın en güzel özelliği değil mi? Yaşamak istiyorum, ANNE!’’ Diyen çocukların haykırışlarında bir yürek olunmalı, canımız yanmadan canı yanan ailelere ve canım hasta çocuklara yardım etmeliyiz. Sağlıklı Yarınlara..!! |
|