63-ŞAİR

Kopuyor insan, Yaşamından, Soyunduğu, soyutladığı, Hayattan. Elinde ya vardır, sigarası. Ya da çayı, kahvesi... Küllüğü dolmuş taşıyor, Kalbi çoşmuş kükrüyor. Şiire dalınca; Kopuyor insan canından! Yazdığını bilmeden,sansürlemeden .. Tek tek çıkar,dökülür zarif kelimeler.. Beyinden ,kalbin sularında.. Kürd_i hicazkar nameler, Değişirken mozartta! Frenkası bozuk istasyonda. Gişede tükenirken biletler.. Tek kişilik vagonun camında.. İnsan kopuyor yaşamdan! Arının kovanında, Sesizliğin yanı başında.. Ağır ağır örer gider. şiirinde.. Tanınmak istemez,şöhret hiç! Alkış istemeden yazar, ruhu hoş! Ağaç gibidir ;şair! Dallarını,yapraklarını görünce .. Ne yazdığını hatırlamaz, okur baştan sona.. Görünce; Yüreğini... Sevgisini... Aşkını... Bir daha başa dönemez, Aynı anı yaşayamaz.. Bir tuhaf olur içi! Kopuyor insan yaşamından! Uyandırıldığı seste .. Şiiri dillerde.. İşte o zaman! İnsan pişman olmuyor; Koptuğu yaşamından!                  A.Esra OSKAy