37-MERİÇ

Meriç denilince bir hoş oluyorum! Edirne'yi taa karşısında bulurum. Bulut olur ona doğru yürürüm. Çığlık sesi sulara bakınca,sorular sorarım; Meriç ‘e! Kimse bilmez,kimse tanımaz beni Meriç kadar! Kaygımı, sevgimi,elemimi anlattığım Meriç! Neler aldın içine , ay ışığındaki sırlarımı,sevinçlerimi ... Kimi zaman ağladın, kimi zaman güldün halime! İniltilerini bende duydum gür suyunda. Gizlerini...Kör aşklarını... Duysam da anlatmak zordur duygumu! Kederden, canım;sanma sevinçten. Akarken yanıbaşında Tunca'yla Arda. Meriç hep ağlar yağmurun koynunda. Aşıkların tek şahidi yosunlanmış atıklarında.. Özlemle tutuşur,yanarım içten. Çağlayanlar verseler geçmem Meriç ‘ten!                       A. Esra OSKAY