Neleri tutmadı ki bu eller, ne yükler taşıdı, acılara dokundu, en boş şeylere değdi bu eller..

Ellerimizde kimi zaman yakaladığımız kimi zaman tutmaya çalışırken kaçırdığımız ama hep arkasından üzüntü yaşadığımız zamanlarda ellerimiz şahitti,yüreğimiz tanıktı çektiklerimize...

Her şeyi kaybettiğimizi sandığımızda; Sevgiliden ayrılırken, anne-babadan koparken, çocuğa el sallarken hep ellerimizle sildik gözyaşlarımızı, ellerimizle veda ettik! Vedaları ellerimizin arasından yitirdik,ellerimizle tuttuk naaşları toprağa koyduk!

Ahh bu eller, ahhh!!!

Yaşamın anlmasızlığını yaşadığımız bunalımlarda,yalnız kaldığımız kaybolan belleği,kalbi bulmaktan vazgeçtiğimiz karanlık odalarımızda;yanan mumları söndürdüğümüzde, hayattan koptuğumuzda en büyük güce sıgınıdığımız da tekrar yaşama dönmedik mi? Çaresiz , ve yıkılmışlığın içinde içimize dolmadımı huzurunda dualarımız?

Dualarda açıldı yine ellerimiz! Bu kez boşa değil, sevince,umuda hatta yaşamda güçlü kalmaya çevrilen ellerimiz açıldığında göklere; hepimizin içinde tanımsız manevi huzur doldu, bizi ayakta tuttu!

Melekler şahittir; yalnız ,vurgun gidişlerde, bitik limanların iskelesinde bizi bize döndüren dualarımıza...

Ne büyük haz dır ,ne özel andır ellerimizi açtığmızda Allah ‘a;ağlarken dualarda,dertleşirken göklerde,sabır etmeyi öğrenirken belleklerde, sevgi ile arınırken, günahları ayıklarken tek mutluluğumuzdur,dualarımız!

Çogu kez pişmanlık duydu ellerimiz ; anlamsız heveslerin , parıltılı isteklerin varlığında ,dokunuşluğuna,avucuna alışına...

Sevgiye koşarken,doğruluğa tutunurken pişman olmadı, ellerimiz!

Allah'a açılırken yorulmayan,gökyüzünde meleklere ulaştıran ellerimiz; sadece dualarımızda içimize; sevgi,sevinç ve umut veriyor!

Ahh ellerimiz ahhh; dualarımızda bize yoldaş olan yüreklerimizin gözyaşını silen ,kanayan yarınlara ışık tutan ellerimiz!!

A.Esra OSKAY