KADIN OLMAK

    Kadın olmak... İşkadını, ev kadını, anne, eş,yaren.. Hüzünleri toparlayan,dağıtan.Sevgileri yetiştiren, yerli yerinde tutan... Sorumluluk alan, fedakarlık yapan, aşık olan, yalnız kalan...Tüm bunları omzunda taşıyan kadın.. Kadın, kadınlığını onuru ile layığı ile götüreceği yaşamında hep güçlü kalabilen en güzel yaratıktır. Kadın olmak; zeki sabırlı dayanıklı olmak; ayakları üzerinde durabilecek her tür niteliğe sahip olan kadınlarımız! Ama gelin görün ki;kendi dışında başka güçlerin koltuğunda yaşayan kadın olmuştur. Oysa ki bir erkeğin başarabileceği işlerden daha büyüğünü de zekası,duyarlılığı ve yeteneği ile başarabilir. Ancak öğretilerimizdeki edindiklerimizle,yetiştirme şeklimizle; Alçakgönüllü olmak ve yine takdir-i şayan bir alçakgönüllülük sergilemek şeklinde verilmiş, “Kadın olmak”..... Öğretileri yanlış alan.. kadın; hep başkalarını mutlu etmek felsefesinde yayılmış hayata! Kendinden önce karşıdakini önemseyen kadın; sanki mecburmuş gibi önce karşısındaki sonra kendisine belki de üçüncü ,dördüncü kendisi olmuştur. ‘’VAR’’ olduğunu bile bile hep birilerinin eline, gözüne hatta ne kadar özgür olsa da toplumun ağır bakışlarında sınırlarında kısıtlı yaşayan kadın var olmuştur. Aslında kadınları mutlu olabilmesi için başkalarına ayırdığı zamanı önce kendine vermesi gerekiyor. Bunu kaç kadın yapabiliyor? Çünkü bizleri yetiştiren sevgili annelerimizde hep karşısındakini önce mutlu edip sonrasında kendisi olmuyor muydu? Kanıksanmış değerleri gözden geçirmeliyiz. Nedir bu önemsenmiş değerler? Toplumdaki anne- kadın olma değerlerini gözden geçirmeli enine boyuna araştırıp,sorgulayıp ve hesaplaşmak gerekli! Bir kadının önce kendi düşünce ve duygularına kulak vermesi gerekiyor! Hep erkek istediği diye üzümlü kek yaparken önce kendisine kremalı kek yapmasını öğrenmesi gerek! Zaten paylaşımcı ruha sahip olan bu kadın mutlaka kremalı kekinden karşısındakine de ikram edecektir.İşte doğduğundan beri kadına öğretilen ‘’ Başkalarının mutluluğundadır, senin saklı huzurun!’’ Neşeyi sevinci sanki onlar yaşadıkça kadın da yaşayabilir hissinde verilmiş öğütler.. Davranışlar öyle geliştirilmiş bunu hazırlayanlar ise yine biz kadınlar!        Erkekleri doğuran onlara annelik eden kadınlar. Erkeklerin bencilliğinden rahatsız olunuyorsa neden niçin anneler (kadınlar) erkek çocuklarına bu rahatlığı ninnilerle veriyorlar? İşte hep bunları düşünmek sorgulamak gerek! Aile ve yetiştirme metotlarını yeniden gözden geçirmeli eşitlikle harmanlamak gerek! İç dengesinde mutluluğu hakkıyla yaşayan her kadın ;Tanrı ın sunduğu o güzel sıcak yüreğini elbette ki sevdiği erkekle rahatlıkla paylaşır. Ama illa erkeklerin mutlu olmasına endeksli değildir ,kadının varoluşu! Adı konulmayan ‘’Kadın’’ karşısında , ‘’8 Mart Dünya Kadınlar Günü’’ olarak tarihi izle takvimde bir sayfa olarak karşımıza çıkıyor. Oysaki Ülkemiz Türkiye’sinde hala kadının varlığından rahatsız olan toplum bireyleri varken bu gün nasıl kutlanılır?? Anlayamıyorum! Anadolu da, Anne Baba ısrarı,hatırı için hala evlilikler yapılmakta! Kadının yüreğinden sevgi koparılmakta! Sevmediği ile yaşamı omuzlayan kadınlar! Başlık parası ile yolcu edilen kadınlar! Koca dayağı baskısı ile karşı karşıya kalan kadınlar! Sekiz milyon kadın, okuma yazmanın eksikliğinde ,ülkemizde! Eğitimli olup ta,eğitimsiz kalplerde yükselmesi törpülenen,saçma kıskaçlarda kaprise maruz kalan kadınlar! Vefalı koca yolu bekleyen;küfürlü gecelerini gündüz eyleyen, aldatılan kadınlar bizim ülkemiz de! Öyle ise; 8 mart Dünya Kadınlar Gününde biz halk olarak kutlamaya hazır değiliz! En azından ben böyle düşünüyorum; binlerce ağlayan,darlıklarda minik bir ışık arayan kadınların çaresizliğinde;şahsen ben, kadınlar günümün kutlanmasını istemiyorum! Önce kadınlara saygı sevgiyi sadakati ,eğitimi, maddi dolgunluğu sağlayabilecek yaşam şekillerine sahip olmalı,imkanlar verilmeli. Zaten her kadın kendi içinde KADIN olma güzelliğini yaşıyor. Sevgi şölenin çiçeklerinde,her gün,kadının günüdür!Yeter ki Kadınlara toplumca saygı duyulsun! Nazım Hikmet Ran ‘nın şiirinde olduğu gibi ; Değerli,Kadın Sevgilerine...
A.Esra OSKAY
KADINIM!
Hoş geldin kadınım benim hoş geldin
yorulmuşsundur;
nasıl etsem de yıkasam ayacıklarını
ne gül suyum ne gümüş leğenim var,
susamışsındır;
buzlu şerbetim yok ki ikram edeyim
acıkmışsındır;
beyaz ketenli örtülü sofralar

Hoş geldin kadınım benim hoş geldin
ayağını bastın odama
kırk yıllık beton, çayır çimen şimdi
güldün,
güller açıldı penceremin demirlerinde
ağladın,
avuçlarıma döküldü inciler
gönlüm gibi zengin
hürriyet gibi aydınlık oldu odam...

Hoş geldin kadınım benim hoş geldin.
Nazım HİKMET RAN
                                   Esra OSKAY

             | <<<ana sayfaya dön | sayfa başınadön | irtibat |
Telif Hakkı©2005 www.esraoskay.com   'a aittir.  Son Güncelleme:16Şubat 2005