29-AYYAŞ KALDIRIMLAR

Alaca karanlığın kuşağında.. Boğulan sevinçlerimin.. Çığlıklarını bastırarak zalimce. Kullaklarımı tıkayarak haince, Tüm beklentilerime. Uğruna, Senin yoluna.. Yüreğimdeki güzellikleri, Tek tek öldürüyorum. Oysa; Tüm güzellikleri yaratacaktık seninle! Ne büyük sızı bu! Şansı kaçırmak. Sevgi selinde sevgisiz yaşamak! Yanı başındayken; Elini uzattığında yakalayabilecekken, Onu başka yerlerde ,kişilerde aramak. Bulduğunu sanmak her defasında. Aldanmak! Aldatmak! Acı gerceği anladığında da, Üç kuruşluk mekanda, Yalnızlar rıhtımında belireceksin. Bilinmeyen denklemelere doğru gideceksin. Düne yelken açarken; Ardındaki yıkıntıları ,onarılması imkansızlara, Gitmek ,gitmek,gitmek! Gülen sesimle uyanman! Ne acı bu! Benim sesimle anlaman! Yalnızlar limanındasın, Kent e çok uzaklarda, Simgelenmemiş düşüncelerde... Yapayalnızsın! Ela gözlerinden tanıyorum. Günah çıkaracak yer arıyorsun. Camiler,kiliseler bile kapalı iken sana, Karşında ben . Ayyaş kaldırımlarda gördüğüm sana, Sanırım yine ben göz ucu ile bakacağım.                              A.Esra Oskay